On the road

Het legendarische boek “On the road” van Jack Kerouac beschrijft de verhandelingen van een groep vrienden in de naoorlogse jaren van de vorige eeuw tijdens verschillende road trips door Amerika. Centraal in dit boek staat de stad Denver, door Kerouac benoemd als “lonely launch pad for wild-eyed adventures in the American West”. Mijn eigen fascinatie voor road trips uit zich in het motto “the road is part of the fun”. Memorable en epische tochten staan in nog in mijn geheugen gegrift: Spierdijk–Berlijn-Spierdijk in 24 uur, Utrecht-Stockholm met Gerrit en de Vos; Utrecht-Leeds met de Jeukens aan de Vos, Boogert en Roellie (althans volgens de overleveringen dan), en natuurlijk niet te vergeten met Nol en Arjan, van Istanbul naar de Ararat, in de tijd dat de PKK milities nog vriendelijk poseerden met hun AK47’s. Centraal in deze tochten staan de onverwachte ontmoetingen met de “locals”, drinkgelagen, ijzige zwempartijen en natuurlijk de oneindige hoeveelheid kilometers terwijl we alle 7 studioalbums van Creedence Clearwater Revival integraal afspeelden op de, via de 12V aanstekeraansluiting van de auto aangesloten boombox. Daarna, beste lezer, ben je voorgoed genezen van het nasale stemgeluid van John Foggarty en consorten.

Kortom, het werd wel weer eens tijd voor een road trip. Op naar Denver, Colorado, een kleine 900 mijl van Hamilton, MT en de plaats waar de 2010 NASBAR plaatsvond en waar de fine fleur van de Amerikaanse vleermuisbiologen hun opwachting maakten. Natuurlijk een uistekende reden om de langeafstandscapaciteiten van onze auto eens uit te testen. Maandagmiddag vanuit Hamilton vetrokken terwijl de regen gestaagd neerdaalde. Om een uur of acht in Victor, Idaho, maar eens een kampeerplek opgezocht terwijl de regen was overgegaan in sneeuw. Na wat doelloos heen en weer rijden toch een geschikte plek gevonden, de buitentemperatuur was gestaagd gedaald en het opzetten van de tent in een winderige sneeuwstorm bleek gelukkig niet al te onoverkomelijk. Dat ik, na de lange zomer, nog een beetje roestig was in het winteerkampeergebeuren bleek uit het feit dat ik het drinkwater ‘s avonds in de voortent had gezet en dit ‘s ochtends een faseverandering had ondergaan, wat het poetsen van de tanden tot een onmogelijke opgave maakte.

De tocht had ik zo gepland dat deze mij door het Grand Teton National Park zou voeren, het nationale park genoemd naar het Teton bergmassief. Frans-Canadese pelsjagers noemden de drie hoogste pieken “les trois tetons”, vrij vertaald “de drie tieten”. Dit maakt het reizen door stadjes genaamd Teton village en Tetonia een vrolijke aangelegenheid in dit verder toch zeer preutse land. Via Jackson Hole, de Tetons ingereden, alwaar de gestaag neervallende sneeuw het uitzicht op de bergen belemmerde. Nog enige tijd gewacht tot het zou opklaren maar dat gebeurde helaas niet. Aangezien ik nog niet eens halverwege was, werd het tijd om weer eens te gaan averseren. De bergen gingen over in de steppe van Wyoming, een godverlaten hoogvlakte met hier een daar wat koeien. Vooral de winter is in Wyoming afzien geblazen, Wyoming ligt 2000 meter boven de zeespiegel en is voor een groot deel zo vlak als een pannenkoek waardoor de poolwinden vrij spel hebben. De tocht van Rock City naar Cheyenne was memorabel, 200 mijl ononderbroken snelweg. Cruise control ingesteld en genieten geblazen. De zon in de rug en bij het verstrijken van de tijd een schitterende slagschaduw op weg, een groep wilde paarden links een een freight train rechts maakten het plaatje compleet.

Bij gebrek aan een bijrijder voor het eerst gebruik gemaakt van een TomTom wat een interessante ervaring was. Het continue van mening verschillen over welke route nu de beste was (IK WIL DE TETONS ZIEN!) was op zijn zachts gezegd educatief. Grappig was dat de TomTom het fenomeen “U-ey” niet kent, en als ik weer eens op een de TomTom onwelgevallige route was aangeland wilde deze mij soms wel 10 mijl om laten rijden terwijl een mooie u-turn de eenvoudigste oplossing was geweest. Aan het eind van de rit werden we toch weer vrienden en wist hij mij feilloos door de suburbs van Fort Collins heen te sturen, iets wat mij zelf waarschijnlijk beduidend meer moeite had gekost.

Fort Collins, Colorado, stop 2.
Professor Tony Schountz doet onderzoek en doceert aan de University of Northern Colorado. In ruil voor een gastcollege kon ik bij hem blijven pitten. ‘s Ochtends samen naar de Universiteit gegaan, maar eerst nog even op zijn Amerikaans ontbeten met een breakfast burrito en hazelnootkoffie bij een fastfood keten (rare jongens die Amerikanen). Na mijn eerste officiële college voor undergraduates de tocht samen met Tony voortgezet naar de volgende pleisterplaats Denver. Het congres was interessant maar weinig noemenswaardig, misschien ook omdat de hottub buiten werking was. Vanuit Denver, een schitterend uitzicht op de Rocky Mountains, maar de tijd drong en ik moest weer “on the road”, dus die blijven liggen voor later.

Volgende stop Pinedale, een gehucht in Wyoming. De sneeuw was overgegaan in ijzel wat mij tot de conclusie bracht dat een hotel een goede investering zou zijn. ‘s Ochtends was de auto geheel gehuld in een laag ijs van elfstedenkwaliteit, wat de extravagantie van een hotelkamer geheel rechtvaardigde. De Tetons!, niet gezien op de heenweg, nu dan? Nee, laaghangende bewolking en het gestaagd voortdurende gesneeuw maakte weer dat ik Tetons niet heb gezien (goddamnit, ik wil die … zien). Omhoog naar Yellowstone dan maar, alwaar grote delen van de wegen waren afgesloten vanwege het slechte weer, maar ik toch mijn tocht kon voortzetten. Het gemis van het uitzicht op de Tetons werd verzacht door bald eagles, bizons en herten. Via de West entrance weer Montana ingereden, waar het weer omsloeg in een mooi watering najaarszonnetje.

Het laatste deel van het traject verliep door een schitterend deel van zuidwest Montana. Een extra bonus was nog het spotten van een eland moeder met haar kalf. Uiteindelijk om 19:15 weer thuis, alwaar een dampend bord met “meatball pasta” mij opwachtte.