And the winner is...

Hoera, de buit is binnen! Op 10 september vloog Vincent naar Malta en hij kwam terug met een schitterende, plexiglazen bokaal voor zijn ‘best body of work’. Bij de ESWI hadden ze blijkbaar eindelijk ook door wat Emmie al jaren wist. Vanaf Malta snel door naar Nederland, alwaar Emmie inmiddels ook al bij Mieke en Bjorn was aangekomen, om ons visum te verlengen en een overvol programma af te werken. Hieronder een korte samenvatting van twee weken Nederland:

Op donderdag gelijk naar het consulaat in Amsterdam om ons visum te verlengen. Maar eerst nog even op een terras kroketjes gegeten natuurlijk. De vrijdag stond voor Emmie in het teken van Limburg, voor Vincent in het teken van bier. Oftewel, Emmie ging eerst lunchen met Mira, die toevallig ook een paar weekjes in Nederland was in plaats van in Brazilië. Natuurlijk werd er veel te veel gegeten, dus werd er besloten te voet naar Fouke en Carolien te gaan voor een Limburgetentje. Dankzij een grove onderschatting van de af te leggen afstand en het onoverzichtelijke stratenplan van Zuilen had zich helaas al een kleine miecrisis voltrokken in huize Boss-Reus voor we aankwamen. Maar dit weerhield ons er natuurlijk niet van om ons (wederom) ongans te eten aan al het lekkers dat Fouke en Carolien ons voorschotelden. Toevalligerwijs stonden er namelijk een hoop in Amerika en Brazilië niet te verkrijgen etenswaren op het menu (Kroepoek! Atjar! Seroendeng! Zoetzure augurken! Bruintjes! Paprikachips! En laten we het alfa pils ook niet vergeten). Kortom lekker eten en goed gezelschap (sowieso een beetje het thema van onze twee weekjes Nederland). Intussen maakte Vincent met Ed, Sander en de Puit het standaardrondje door de binnenstad van Utrecht: de Zaak, café Olivier en Jan de Winter.

Op zaterdag gingen we naar Spierdijk. Eerst even wat achterstallig leeswerk inhalen (een paar edities van de Dorpsbanier, want je moet het reilen en zeilen van het vrouwengilde wel een beetje bijhouden natuurlijk), daarna maakten we ons op voor het trouwfeest van neef Robert en Anouk. Een heel mooi bruidspaar en een supermooi feest! Eerst even bijpraten en daarna met (bijna) alle neven en nichten wild met de voetjes van de vloer… Op zondag niet al te vroeg op dus maar; terwijl wij nog sliepen was Niek al sinaasappeltjes voor ons aan het uitpersen. Na het ontbijt koffiedrinken met Oma en tante Truus. Daarna weer vlotjes naar Utrecht om de verjaardag van Bjorn te vieren. Jan en Riet kwamen ook langs, dus eerst uitgebreid aan de borrel en daarna heerlijk Thais gegeten. Hoera voor Bjorn!
Op maandag ging Emmie naar Schiedam om bij te praten met Debby (alhoewel een halve dag daar natuurlijk eigenlijk niet lang genoeg voor is, in Cancun hadden we daar toch echt 3 dagen voor nodig). Daar stonden Storm en de tompoezen Emmie al op te wachten. En hoewel tompoezen heel lekker zijn, konden ze toch echt niet op tegen alle knuffels van Storm. Samen door naar Rotown, om slap te ouwehoeren met de Rotterdamclan.
Op dinsdag gingen we naar Wageningen voor een symposium ter ere van de promotie van Bethany. Een hoop interessante praatjes en er bleek maar weer eens dat ecologen toch wel een ander slag mensen is dan virologen. ‘s Avonds terug in Utrecht bleek Bjorn zich voor ons te hebben uitgesloofd en een superlekkere Indiase curry te hebben gemaakt. Hoera voor Bjorn!
Woensdag ging Bethany promoveren. De eerste vraag beantwoordde ze op briljante wijze: ‘You could start by reading my thesis…’. Dat was dus een cum laude, dat begrijp je wel. ‘s Avonds gingen we voor het feest weer naar Wageningen. Bij het café bleek ook een brouwerij te zijn. Het pils was dus van uitstekende kwaliteit. Tijdens de kleine rondleiding door de brouwerij bleek dit te danken te zijn aan de zeer stringente kwaliteitscontole die de brouwers er op nahielden. Daar is dat ouwe omaatje van de alfabrouwerij niks bij.

Komen we dus bij de donderdag… ‘s ochtends eerst naar Den Haag, voor een rondleiding van ons favoriete kamerlid. Vincent was namelijk nog nooit in de Tweede Kamer geweest en de volgende keer dat wij weer in Nederland zijn zou het zo maar kunnen dat ons favoriete kamerlid met pensioen is. Dus we grepen nog gauw even onze kans. Een mooie tour door de Eerste en Tweede kamer én nog een klein stukje algemene beschouwingen meegepikt (helaas het moment supreme net gemist…). ‘s Avonds met Willem en Ria heerlijk wezen uit eten in Utrecht. Voor het eerst een oester geprobeerd (die was dus echt wel veel minder vies dan verwacht). Lekker eten, uitstekend gezelschap, u kent het inmiddels wel.
Vrijdag, onverwachts nog even een klein stukje vrijgezellenfeest voor Mira meegepakt (Mira gaat zonder ons trouwen in Brazilië maar er is ons nog wel een feest in het vooruitgezicht gesteld met heeeeel veel cocktails uit kokosnoten). Een stuk of 10 zeer hoog opgeleide mensen bij elkaar, maar de speurtocht tot een goed einde brengen ho maar (die speurtocht klopte dus gewoon niet he). Daarna door naar Spierdijk om de verjaardag van Ronald te vieren. De veranda in de tuin is elk jaar groter, dus we stonden mooi aan in de tuin. En maar slap ouwehoeren natuurlijk, want dat verhaal van de zeskamp en die caravan, nôôôhhhh.

Zaterdag in een keer door naar Limburg. We hadden van tevoren de bestelling voor het eten al door gegeven en al onze wensen werden vervuld volgens het traditioneel Limburgse patroon. Oftewel, bij aankomst eerst koffie met rijstevlaai, gelijk door naar het borreltje en vervolgens aanschuiven aan de eettafel voor friet met zoervleisj. Zondagochtend eerst koffie met vlaai bij Jan en Riet, daarna deden we dat nog eens dunnetjes over bij oma in Beek. Het is maar goed dat we niet in Limburg wonen anders bleef er van Vincents ‘best body’ weinig meer over. Of eigenlijk dus juist heel veel.
‘s Avonds in Utrecht uit eten met Mieke en Bjorn om ze te bedanken voor het superrelaxte logeeradres. En waar kun je Bjorn blijer mee maken dan met een hexenmix? (die trouwens geserveerd wordt in een minipannetje, Bjorn).
Op maandag gingen we op kraamvisite bij Judith om Michiel en grote zus Karlijn te bewonderen. Karlijn was een beetje verlegen, maar Michiel had daar nog weinig last van, die kwijlde gewoon rustig Emmies shirt onder. Dinsdag, ons laatste dagje, dus nog snel even met Mira de stad in om koffie te drinken (met vlaai) een heel klein beetje te winkelen en weer koffie te drinken (met bonbons). Tja, we hadden heel wat in te halen. Daarna nog uit eten met Mieke, want die moeten we nu weer een paar weekjes missen. Helaas waren meer mensen op het idee gekomen naar een biologisch restaurant te gaan, dus we moesten uitwijken naar de Thai. Helemaal geen straf natuurlijk: lekker eten en van die mooie Thaise kweelmuziek op de achtergrond.

Woensdag weer in het vliegtuig naar huis met een koffer vol hagelslag, koekjes, kaas, chocola en Indonesische kruiden… We zullen jullie missen de komende maanden!